امی بخت و سرنوشته

شومانی که نانیدی ان شهر درون چه خبره

دو تاهمسایه شمی شین اشوترترچی کشن دره

 

یتا نقشه به دست بگفته اید که نقشه گنجه

یتاعکس پیجای مانه که بینیشته رویه پنجه

 

هشت سال مردم جان ببوست سرمایه ان کشور

که راحت بینشینید تخت سر شمی گردن ببه کلفتر

 

شمی جا هیجگا هیچی  نخاستیم غیر از احترام

افسوس  هر جا بینشتید بگوفتید اعدام اعدام

 

امروز شانس و اقبال شمی مره همراه

فردا خبر نارم که قرار چی پیش بایه

 

شانس باوردیم یتا رهبر داریم ازاده

افسوس اونم از شمی دست جا در ازاره

 

اون زمانان شاه قیافه امره خف بو

هر چی امره فاده ای باز  امره  کم بو

 

بامویم هم دنه بزیم از خانه  بیرون

خیابانان بکودیم هاچین دشت خون

 

هم قسم ببوستیم شاه بنشانیم ان سرجا

ده کلاس دورن کسی واسی نگیم برپا

 

 ده سری به نشان تعظیم  پایین نایه

بگیم از بوسیدن دست امره خوش نایه

 

حرف ان کشور دورن حرف یه نفر نیه

هم با هم تصمیم گیرید که حق با کیه

 

بعد سی سال هنوزیه نفر تصمیمان گیره

امی رای یه مشت کاغذ باطله بیشتر نیه

 

الان نه راه پیش داریم نه راه پس

امی عاقبتم ان ببوست که ببیم خارو خس

 

شاید امی گلو خشک برای فریاد ازادی

اما هیچکی ناریم بایه برای چاکودنو ابادی

 

ان همه گنج ونال ده خوبی زنده بمانه

از قدیم گیدی پول فساد اوره کی که ندانه

 

تا روزی که ان مملکت صندوقچه گنجه

امی زندگی زندگی نیه راحت بگم  رنجه

 

ها دوزار ده شی که دراوریم دردو دعوا خرجه

وختی خوشی نیه یاس و ذلت امی سرنوشتو بخته

 

نه سبز تانه ان کشور ازاد کنه نه اون بزرگوار

ان گره باز نبه به ان اسانی ای خاخور ای برار

 

نه با شون انتا شاه حله نه با اموئن اونتا ملا

 مشکل خودمانیم که همدیگر سر نهن دریم کلا

 

تی دست پای گوم نکون تی مره گب زهن درم

ان درد مشترکه من به نفع کسی حرف نزن درم

 

سیاست امی گلو پر بوکوده از دروغ و ریا

انتا خوب اونتا بده ببوسته امی کار  بخدا

 

شمی چومان باز کونید خدا دیل بگیبفته

اونکی زجر کشیدن دره می حرف بگیفته

 

دوتا راه بیشتر امره نمانسته ای خاخور ای برار

یتا راه بیسم تا اخرین لحظه یا که بینم پا به فرار

 

خدا مره حرفی ده نماسته شب نماز سر بگیم

ان اشک که فووستن دره نشانه مظلومیت کیه بگیم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خاب

دیشب تشنگی جا مردن ده بوم

تی لبان خاب درون دین ده بوم

گوی خاب درون جان دهن ده بوم

 که تی لبان جا دور بستن ده بوم

 

ماقولی خاب جا زود وریشتم

بگفتم وای ترس جا مره جویشتم

تا وریشتم گوشی بدست بگیفتم

دو سه بارتی شماره پس و پیش بگیفتم

 

تازه مره یاد بمو خیلی وخت تشنه ام

 هفت ماهی ایسه که تی مره گو نزه ام

تی اسم رو مداد شمعی مره خط بزه ام

تره از جان و دل پس  بزه ام

 

مره بگفتم ان ده چه خاب بو

اخه مگه ادم قحطی بو

اون خاب دورنم اهل وفا نبو

ولی اون سرخ لبان چی بو....