هرز می گویم
باور افتادنی نیست;
آری
لاف می زنم
و
به بهانه اجتماعی بودن
از یک رابطه
عمیق
می گذرم;
تا که اینگونه
شاید
تو را تا ابد
مثل دانه مرواریدی
در سینه ام
پنهان کنم;
اما از اصطراب
دستهایم
می شود فهمید..
که تو را پیش از این
از دست داده ام...............
30/11
آیه سفید (محسن پوراسماعیل)
آری
اینگونه مردن
در شان من نیست
همانگونه که این زندگی
درخور من نیست
پس بگذار
بروم....
حتی اگر
به قولی
گناه کبیره است!
زیرا
منفعت اش
در این است
که گناه عاشق شدنم را
به لطف او
از یاد
همه
و
همه
خواهم برد....
پس بگذار
تا دیرنشده
بروم.............
قبل ازآنکه
از یاد
شما
و
شما
.
.
.
.بروم!!!!!!!!!
آیه سفید(محسن پوراسماعیل)
تی پلی دیل ره من بمیرم ای نازنین,نازنین وطن
ان بی وفا زاکان جا چی کشن دری ؟ای می سروجانوتن
تو هنوز می شاهیو من تی بی وفا رعیتم
تو می اربابیو من درعوض , کور پیچا مانستنم
تو تی دستان پینه دوسته و تی دیل زخمی
من بد زاکیم که می مار دم پیری اسیر تنهایی
انروزان که تی دیل هرروزروزاز مرگ تی زاکان اشکفتن دره
من می غیرت`بفروخته ا م که می زاک ویشتای جا نمیره
تو نانم چه واسی هان قده چی امرا تحمل کنی!؟
وقتی دانی, نتانی, انهمه گنج مرا, امرا ادم جاکونی
صدا تی قلب هنوزم, اذان مانستن مرا دیوانه کنه
اما افسوس که ان نمازان, هیچکس مسلمان نکونه
خدا قهر امرا بگیفتو دانی که چوبخشک کوندن دره
ولی تواو ماری که خو بدترین زاک تروخشک کودن دره
امی روزی اگر حلال از تی دعا خیرای نازنین وطن
هر چی امی جاتو بخوای بازکمه ای می سرو جانو تن
من او روز جا ترسم که تی ورجا باید گو بزنم
نانم کو روح مرا باید تی چومان درون زل بزنم
من می شل غوضه بزام بجور,اماده جان فدا کودنم
تا ترا نسازم نمیرم,مگرها راه درون از پا بکفم
لنگ لنگ زنون
خودمو دارم
بهت می رسونم مهربون
تو نخواه
نیومده رامو کج کنم
اخه این پاها
لک ولک کنون
این همه راه رو کشتنو
خسته و مونده ازسفر
خیلی بده
که بشنون
باید از ادامه ..........
منصرف بشن
تو بگو جای قدماشون
با چی پر کنن
با چه دلی
به راهی که اومدن
دوباره نگاه کنن
تو بگو
به سپیده صبح
به چی عشقی
نگاه کنن
.............................................................
فلنگ فلنگ زنان
مرا
ترا رساندن درم
ای مهربان
تو نخوا
نامو
می راه `کج کونم
آخه ان پاهان
لک لک کونان
ان همه راه`بو کوشته اید
خسته و مانده از سفر
خیلی بده به
که بشنوید
از ادامه.........
باید منصرف ببید
تو بگو خوشان جای پایی
چی مرا پرا کنید
کو نتا دیل مرا
به راهی که باموید
دوباره فاندرید
تو بوگو
سپیده صبح
چی عشقی مرا
فاندرید
نيازي
به اجبار نيست
اين کفش ها جفتند
و بي اعتنا
به پاهايم
که جفت و جور نمي شوند
مانند زبانم
که تنها مانده
بي احساس تو
مگر با بوسه هاي تو
گاه به گاه گرم بگيرد
وقتي تو هستي
هميشه به خود مي انديشي
قدم هاي مرا نمي فهمي
سخنانم را نمي شنوي
آري
به گمانم
گاه
رفتن آمده !..
اجباری نیست!
این کفشها جفتن
و بی اعتنا
نسبت به پاهایم..........
درست مثل نوک زبانم
که در ظاهر
خیانت پیشه و فراموشکارست
نسبت به زبان و احساسم.......
هرچند هرزگاهی
با بوسه ای ملس
صورتم را نوازش می دهی
ولی باز جای خود را به نسیم می دهی
ان لحظه که شکاک می شوی
نسبت به احساس و رفتارم........
ای صاحبدل من
همیشه
و
همیشه
مصلحت اندیشیت را
برای آیه
با چشمانی خیس معنا می کنم.......
از آن روز که گفتی ازان توام من
رفتی که بیایی, (آری) نگران توام من
بسترم گرمست هنوز زگرمای تن تو
خسته ام زین احوال,(آری) پریشان توام من
اگرزین بی وفایی مقصودی داری بگو
چون کماکان هنوز م, (آری) چشم براه توام من
شاید خبر آمدنت بهترین مژده برایم باشد
پس بیا تا هلهله برپا نشده , (آری) بیقرار توام من
من به تو بد عادت کرده ام, مثل یک عاشق
پس باز سراغم را بگیر, (آری) مجنون توام من
باز امشب تشنه لمس کردن اندام توام
ای مرگ مرا در آغوش بگیر,(آری) محتاج توام من